Powinniśmy zwrócić uwagę na te wszelkie dary, które posiadamy i starannie je pielęgnować. Dbanie o własne talenty i bezustanne poszerzanie horyzontów, zarówno na gruncie zawodowym, jak i prywatnym- rodzinnym i towarzyskim, jest doskonałym sposobem na prawdziwe zrozumienie bożych zamierzeń. Nierzadko jednak ludzie starają się osiągnąć stan pełnego szczęścia w inny sposób. Nie zadowala ich ten niebiański zamysł naszego Stwórcy oraz przeraża niepokój i wątpliwości dotyczące przyszłości i perspektyw następnych lat. Często nie potrafią w pełni zaufać Bogu i na „własna rękę” szukają swej życiowej drogi.

Dla jednej grupy ludzi szczęściem jest dobrobyt- pieniądze, które zapewniają człowiekowi zapewnienie rzeczy materialnych. Ta „gonitwa za pieniędzmi” przysłoniła im inne wartości, które być może kiedyś widzieli. Oni pragną tylko „mieć” jak najwięcej, zupełnie nie myślą, co będzie, gdy nadejdzie śmierć- przecież zostaną rozliczeni z tego, jacy byli, a nie z tego, czego się dorobili...

Dla innych szczęściem jest kariera zawodowa. Chęć bycia kimś ważnym, z kim liczą się inni, jest szczytem marzeń. Tacy ludzie pną się po szczeblach owej kariery, nawet nie umiejąc podziękować Bogu za Jego nadzwyczajną ideę i obecność w ich życiu.

Myślę, że osoby obdarzone największym darem od Wszechmogącego to te, które wolą „być” niż „mieć” i prawdziwe upojenie duchowe odnajdują w pomocy bliźnim- chorym, cierpiącym, ubogim, samotnym... Taka postawa pozwala człowiekowi ciągle się rozwijać, uczyć i doskonalić własną osobę.

Większość ludzi jednak uszczęśliwiłoby, gdy mieli wszystkiego po trochu- pieniądze, zdrowie, mnóstwo umiejętności i darów od Boga, zadowolone rodziny, pracę, którą lubią i zero zmartwień. Tak wyobrażają sobie tę „krainę szczęśliwości”- gdy mają wszystko, czego zapragną, kochają i są kochani. Ale czy wtedy mieliby jeszcze jakiś cel w życiu?

Thx - za Twoją refleksję:) Twórz dalej i dziel się z nami Słowem Życia:) Pozdro w Panu i z Maryją zawsze Dziewicą:) Trzmielu:)