Grzech Eutanazji

 

GRZECH EUTANAZJI wg Świętego Jana Pawła II i za Jego Evangelium Vitae

a i b) Objawy i przyczyny:

Nr 65. Aby sformułować poprawną ocenę eutanazji trzeba ją przede wszystkim jasno sformułować. Przez eutanazję w ścisłym i właściwym sensie należy rozumieć i czy i zaniedbanie, które ze swej natury lub w intencji działającego powoduje śmierć w celu usunięcia wszelkiego cierpienia.

Eutanazję należy zatem rozpatrywać w kontekście intencji oraz zastosowanych metod. Od eutanazji należy odróżnić decyzję o rezygnacji z tzw. „uporczywej terapii”, tzn. z pewnych zabiegów medycznych, które przestały być adekwatne do realnej sytuacji chorego, ponieważ nie są już współmierne do rezultatów, jakich można by oczekiwać, lub też uciążliwe dla samego chorego jak i dla rodziny. W takich sytuacjach gdy śmierć jest bliska i nieuchronna można w zgodzie z sumieniem „ zrezygnować z zabiegów, które spowodowałyby jedynie nietrwałe i bolesne przedłużenie życia, nie należy jednak przerywać normalnych terapii, jakich wymaga chory w takich przypadkach.” Istnieje oczywiście powinność moralna leczenia się i poddania się leczeniu, ale taką powinność należy określić w konkretnych sytuacjach, należy mianowicie ocenić, czy stosowane środki lecznicze są obiektywnie proporcjonalne do przewidywanej poprawy zdrowia. Rezygnacja ze środków nadzwyczajnych i przesadnych nie jest równoznaczna z samobójstwem lub eutanazją i wyraża raczej akceptację ludzkiej kondycji w obliczu śmierci.”[1]

c)Leczenie Jezusa – nasz Pan Miłosierny poucza: „Kochaj samego siebie, kochaj bliźnich i kochaj Boga samego”. Będziesz wtedy dawał szacuneczek dla swojego ciała i duszy i dla innych sióstr i braci. Szanuj swoje życie i innych.


[1] Jan Paweł II, Encyklika Evangelium Vitae, Wyd. Znak. 2005

 

Dodaj komentarz